Helgistund í Löngumýri 7. Júní 2011
Linda r. Ómarsdóttir djákni
 
BÆN
"Vertu Guð faðir faðir minn í frelsarans Jesú nafni. Hönd þín leiði mig út og inn svo allri synd ég hafni. Amen"

RITNING OG HUGLEIÐING
Matteusarguðspjall 8:23-27

Mig langar að tala aðeins um æðruleysið og hvernig við þurfum á því að halda. Til að geta hvílt friðsamlega, í trausti til Guðs, þá þurfum við visst æðruleysi. Trúartraustið er eitthvað sem við getum alla ævi verið að reyna að leita að og finna. Að hvíla í trausti til Guðs og trúnni á hann getur gengið misvel af því að lífið er jú eins og það er, óútreiknanlegt. Æðruleysi er hugtak sem ég kynntist í gegnum 12 sporin svokölluð sem er andlegt ferðalag fyrir alla þá sem eru tilbúnir að gera upp líf sitt með öllum þeim misbrestum sem sett hafa mark á hvern og einn, horfast í augu við tilfinningar sínar, hegðun gagnvart öðrum og, jú, taka á móti æðri mætti og leyfa honum að hjálpa til og leiða í gegnum þetta ferðalag, en hann er skipið sem ber okkur í gegnum það. Þetta 12-spora ferðalag hefur svo sannarlega hjálpað mörgum og jafnvel bjargað í lífsins ólgusjó. Grunnurinn að æðruleysinu er að geta sleppt tökunum og leyft Guði. Og það er einmitt þar sem traustið kemur, þegar við leggjum okkur í hendur Guðs. Þá treystum við honum í trúnni okkar á hann og að hann grípi okkur og umvefji okkur eins og foreldri umvefur sitt heittelskaða barn.
Mig langar að segja ykkur stutta sögu með fallegan boðskap:

Þetta er þjóðsaga af ungum indíjánadreng í Cherokee indjánabálkinum sem þurfti að ganga í gegnum eins konar manndómsvígsluathöfn. Það þýðir það að ef hann stóðst prófið þá gat hann kallað sig fullorðinn mann og fullgildan meðlim í indíjánabálkinum.  Faðir hans tekur hann inn í skóginn, bindur klút fyrir augu hans og skilur hann einan eftir. Drengurinn þarf að vaka, sitjandi á tréstubbi alla nóttina og ekki taka af sér klútinn sem er bundið um augu hans fyrr en hann finnur fyrir fyrstu sólargeislum nýs dags skína í gegnum klútinn.  Hann má ekki kalla á hjálp og þegar hann hefur lifað nóttina af er hann tekinn í fullorðinnamanna tölu ættbálksins. Hann má ekki segja hinum indíjánakrökkunum frá reynslunni, af því að hver og einn þarf að vinna, hver fyrir sig, fyrir sínum manndómi. Auðvitað er drengurinn dauðskelkaður og skjálfandi á beinunum. Hann heyrir alls konar óhljóð í villtri náttúrunni. Líklega eru villt dýr allt í kringum hann og kannski er þarna jafnvel einhver manneskja sem vill vinna honum mein. Vindurinn blæs í gegnum grasið og hristir tréstubbinn sem hann situr á, en hann situr kyrr og reynir að vera rólegur og tekur aldrei klútinn frá augunum. Hann veit að hann þarf að  standast þessa vígslu. Loksins eftir erfiða og langa nótt reis sólin og skein í gegnum klútinn sem hann tekur frá augunum og það var þá sem hann uppgötvaði að faðir hans sat á tréstubb við hlið hans. Hann hafði vaktað og verndað son sinn alla nóttina.

Við, líkt og indíjánadrengurinn erum aldrei ein. Jafnvel þótt við vitum það ekki, þá vakir Guð yfir okkur, sitjandi á tréstubbnum eða eldhússtólnum við hliðina á okkur. Þegar við erum í vanda þurfum við aðeins að kalla til hans, því þó við getum ekki endilega séð Guð með augum okkar, þýðir það ekki að hann sé ekki hér. Af því að við göngum ekki svo mikið fyrir fyrir sjón, heldur fyrir trú. ('For we walk by faith, not by sight.') Og við eins og ungi drengurinn göngum öll í gegnum þessa prófraun einhvern tímann, og jafnvel oft, á lífsleiðinni. Þetta er prófraun traustsins.

Óttinn getur gripið okkur. Ótti, kvíði og hræðsla t.d. við hið óþekkta, framtíðina, afkomu, um börnin okkar og barnabörnin, við aðra menn o.s.frv. Við vitum samt öll hvert við getum snúið okkur þegar við fyllumst kvíða. Við eigum bænina, eitt mikilvægasta verkfærið sem við eigum í verkfærakistunni okkar sem er samtalið okkar við Guð. Og þegar við hlustum þá heyrum við hljóma í innri eyrunum okkar djúpt inni í sálinni; "óttastu eigi". "Hví eruð þér hræddir, þér trúlitlir" sagði Jésús í bátnum í storminum við lærisveinana sína þegar þeir voru í angist vegna ótta. Af hverju þessi ótti? Sennilega af því að þeir höfðu ekki stjórn á aðstæðunum sjálfir. Og þetta þekkjum við öll í einhverri mynd; allt í einu erum við þess fullviss að við myndum fljúga flugvélinni betur en flugmaðurinn ef við erum flughrædd, að það komi ekkert fyrir börnin okkar ef við ofverndum þau og stjórnum nánast hverju þeirra fótmáli. "Verið ekki hrædd", "óttist eigi", "verið ekki áhyggjufull" osfrv. Þetta eru aðeins örfá dæmi um þann boðskap sem við finnum í Biblíunni um það að vera óhrædd. Það er sagt að þessi hvatning: "verið óhrædd" komi fyrir 365 sinnum í Biblíunni. Þ.e.a.s. "VERIÐ ÓHRÆDD" fyrir hvern dag ársins.

Óttinn víkur þar sem Jesús kemur inn. Í hjartanu er annaðhvort ótti eða friður og Guð heitir okkur nefnilega því að friður hans búi í hjörtum okkar ef við hleypum honum inn og leyfum honum að gera það sem hann þarf að gera fyrir okkur. En við þurfum að opna dyrnar, hleypa Guði inn. Hvernig gerum við það? Í æðruleysinu lifum við einn dag í einu og við sleppum tökunum. Þegar við höfum sleppt takinu á því að reyna að bjarga heiminum eða leysa öll heimsins vandamál upp á eigin spýtur þá treystum við því að Guð sjái um það, og að hann grípi okkur, að hann taki við ef við biðjum hann um það. Að leyfa Guði að taka við þegar eitthvað verður okkur ofviða. Í æðruleysinu trúum við því og treystum að þegar við biðjum þá hlusti hann af því að hann situr hjá okkur á tréstubbnum eða eldhúskollinum. "Nú get ég ekki meir, Guð, hjálpaðu mér". Hann heyrir alltaf.

Með því að segja: "verði þinn vilji" höfum við þegar hornstein æðruleysisins. Að geta sagt "verði þinn vilji Guð". Það er svo mikið frelsi í því að sleppa tökunum og leyfa Guði. Við höfum þannig lykil að æðruleysinu í Faðir Vor-inu okkar. Faðir Vor-ið okkar er nefnilega alveg mögnuð bæn. Hún segir eiginlega allt sem segja þarf. Ótti og örvænting geta eins og fyrir kraftaverk horfið líkt og dögg fyrir sólu og friður sest að í hjörtum okkar ef við náum að sleppa tökunum og leyfa Guði. 

BÆN
Við skulum biðja æðruleysisbænina:
"Guð gef mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli. Að lifa einn dag í einu, njóta hvers andartaks fyrir sig, viðurkenna mótlæti sem friðarveg, með því að taka syndugum heimi eins og hann er, eins og Jesús gerði, en ekki eins og ég vil hafa hann og treysta því að þú munir færa allt á réttan veg, ef ég gef mig undir vilja þinn, svo að ég megi vera hæfilega hamingjusamur/söm í þessu lífi, og yfirmáta hamingjusamur/söm með þér þegar að eilífðinni kemur."
Í Jesú nafni, Amen.