14.12.2009 08:39

Jólasnjór

Höfundur Sigurbjörn Sveinsson

Aðfangadagur gekk í  garð með éljagangi, en þó rofaði til með köflum og sást þá í  heiðan himin. Þessi jólasaga gerðist í stórri borg og var mikil umferð á götunum þennan dag. Allir hlökkuðu til jólanna og jafnvel öreigarnir, sem höfðu hvergi húsaskjól, því að þeir vonuðust þó eftir einhverjum glaðningi á jólunum.

Gegnum ys og þys borgarlífsins heyrðist barnsgrátur, og stóð svo á því, að örsnauð  kona kom skjögrandi eftir einni götunni með grátandi barn í  fanginu. Barnið skalf og nötraði af kulda.Fátæka konan staldraði við hjá stóru húsi til að kasta mæðinni, og þar var líka dálítið skjól fyrir nöprum næðingi vetrarins. Hún leit bænaraugum til himins, en þá kom skyndilega él, og féll skæðadrífan framan í hana. Þá andvarpaði veslings móðirin: "Hvernig getur Guð, sem er algóður, svarað bæn minni með köldum snjó ?"

Í þessu húsi bjó ungur listamaður. Hann var myndhöggvari og bjó til skínandi fögur líkneski úr marmara. Hann leit út um gluggann í þessum svifum og sá tötralega konu, sem þrýsti ungu barni að brjósti sér og horfði bænaraugum til himins.

Hann kenndi í brjósti um fátæku konuna og langaði að hjálpa henni, en hann gat ekki gefið henni peninga, því að hann var fátækur sjálfur. Hann fór að hugsa um alla þá sem áttu við bág kjör að búa. Þá var eins og væri hvíslað að honum hvað hann skyldi gera. Hann flýtti sér út og gekk eftir götunni, þangað til hann kom að stóru torgi í miðri borginni. Hann tók handfylli sína af snjó og hnoðaði, svo velti hann þessum snjóköggli fram og aftur og varð hann æ stærri og stærri.Það var engu líkara en hann ætlaði að fara að búa til snjókerlingu. En það var allt annað sem hann hafði í huga. Hann bjó til snjókonu. Hún var að sjá tötraleg til fara, með barn í fanginu og hóf augu sín til himins, eins og hún væri að biðja. Það var átakanlegt að sjá þá sorg og neyð sem birtist í hverjum drætti á andliti hennar.

Múgur og margmenni safnaðist saman til að horfa á þetta sérkennilega listaverk. Við  þessa sjón hrærðist margur til meðaumkvunar með fátæka fólkinu, sem átti heima í borginni. Ungi listamaðurinn fékk lánaðan stóran peningakassa og lét hann við fætur snjókonunnar. Og menn létu koparpeninga, sifurpeninga og jafnvel gullpeninga detta ofan í kassann. Með öllum þessum peningum átti svo að gleðja fátæka fólkið á jólunum.

Meðan þessu fór fram ráfaði fátæka móðirin með barnið sitt eftir strætum borgarinnar, þangað til hún kom að stóru torgi. Var þar mannfjöldi mikill saman kominn, og í miðjum hópnum var snjókona með barn í fanginu.

Í þessum svifum kom eitt élið enn og kyngdi niður miklum snjó. Mannfjöldinn var á sífelldu iði fram og aftur, en fátæka móðirin stóð grafkyrr í sömu sporum og gleymdi að hrista af sér snjóinn. Hún starði agndofa á snjókonuna.

Rétt í þessum svifum gekk borgarstjórinn framhjá og leiddi lítinn dreng sér við hlið. Hann hafði heyrt getið um snjókonuna og ætlaði nú að sjá hana. Og svo ætlaði hann að lofa litla drengnum sínum að leggja ríflega fúlgu í kassann.

Litli drengurinn átti ekki von á því að sjá nema eina snjókonu, en nú  sá hann tvær. Og þær voru svo nauðalíkar, báðar með barn í fangi og báðar hvítar.

"Hvað er þetta pabbi?" sagði hann forviða.

"Hérna eru þá tvær snjókonur. Þessi aumingja snjókona fær ekki neitt, en allir eru að gefa hinni. Ég vil gefa þessari." Og litli drengurinn benti á fátæku móðurina. "Jæja, góði minn," sagði faðir hans, og gat ekki stillt sig um að brosa. "Þú ræður því, en hvað mikið villt þú gefa henni ?"

Hundrað var sú  hæsta tala sem drengurinn kunni að nefna. Hann vissi ekki að  til var þúsund og því síður milljón. Hann leit framan í föður sinn og sagði mjög hreykinn:" Svo sem eins og hundrað og hundrað og hundrað krónur !"

"Ekki ætlar þú að vera smátækur, sonur minn," sagði faðir hans, og rétti honum þrjá hundrað krónu seðla. Drengurinn hljóp til fátæku konunnar, stakk seðlunum í olnbogabótina á henni og hrópaði: "Þetta máttu eiga, aumingja snjókona !"

Konan þreyf í öxlina á drengnum, laut niður og kyssti hann á ennið. Hún jós blessunaróskum yfir hann. Heit þakkartár hnigu af augum hennar og hrundu eins og daggardropar niður á drenginn.

"Æ, æ, pabbi komdu fljótt að hjálpa mér", hljóðaði drengurinn. "Snjókonan ætlar að taka mig !"  "Sérðu ekki, góði minn, að þetta er lifandi kona ?" sagði faðir hans og klappaði á kollinn á honum.  - "Engin snjókona gæti lotið niður og kysst þig svona innilega á ennið, engin snjókona gæti talað svona fögur orð og látið svona heit þakkartár hrynja yfir þig."

Litli drengurinn leit brosandi framan í konuna og var nú ekki hræddur við hana lengur. Svo fóru þeir feðgarnir leiðar sinnar. Fátæka móðirin hugsaði með gleði til jólanna. Hún dustaði af sér snjóinn, og barnið  hjúfraði sig að brjósti hennar. Hún laut höfði í  tilbeiðslu og lofgjörð og hugsaði á þessa leið: "Ó, hvað Guð er góður ! Hann svaraði bæn minni með  köldum snjó, en jafnvel í klakanum og köldum snjó finn ég yl hans elsku og náð. Algóður Guð veri lofaður fyrir þennan blessaðan jólasnjó."