Úr bókinni  Og þá rigndi blómum.

Hrafnhildur Sveinsdóttir
Borgarnesi, f. 28. maí 1936.

Ég sem þessa grein rita, er kvenkynsvera. Ég held nú samt, að sönnum konum þyki enginn akkur í að hafa svona grip eins og mig inna sinna vébanda. Ég kann ekkert að prjóna, ekkert að sauma, - og að hekla - hvað er nú það ?
Ég er ónýt að baka, kaupi tilbúið kjötfars í kaupfélaginu og læt hana mömmu búa til slátrið fyrir mig á haustin. Nú, ef mamma er upptekin í sláturgerð fyrir hinar dæturnar, leita ég til konu á næsta bæ, sem alltaf er til með að veita mér tilsögn í kvenlegum dyggðum.

Eina kvenmannsverkið, sem ég er ekki algjör eftirbátur annarra í, er að eiga börn. Það get ég nokkurn vegin gert án þess að mamma eða konan á næsta bæ þurfi að segja mér til, það er að segja að fæða þau í heiminn. Þegar til umhugsunar og uppeldis kemur er ég alveg hjálparvana.

Þegar börnin mín vakna á nóttunni nenni ég alls ekki að skeiða fram í eldhús eftir volgri mjólk heldur sting upp í þau því, sem hendi er næst. Sem betur fer er það oftast kaldur pelinn. Svo sný ég mér á hina hliðina og sofna aftur. Mér er meinilla viða að missa nætursvefninn, því það getur orsakað hrukkur.

Stundum gleymi ég að þvo bleiurnar og nota þá barasta kjötpoka í staðinn - oftast nær hreina samt. Samt vaxa börnin mín eins og hver önnur börn og virðast sæmilega hraust og heilbrigð ekki síður en þau. Þau nenna að vísu ekkert að læra í skólanum og fara óskaplega í taugar kennaranna. Kennarar virðast hafa ansi viðkvæmt taugakerfi, fyrst elsku börnin mín koma þeim úr jafnvægi.

Þegar ég var ung vildi ég endilega verða kennari. Það þótti ekki nógu kvenlegt fyrir mig. Þá vildi ég verða flugfreyja, en ég þótti ekki nógu kvenleg til þess. Svo var ég send í húsmæðraskóla þar sem ég lærði að brosa eftir pöntun, stilla lappirnar rétt af, þegar ég sat og hitt og þetta annað, sem hæfa þótti vel siðaðri stúlku þeirra tíma.

Þegar ég kom heim var ég orðin nógu kvenleg til þess að það varð skotinn í mér strákur. Þar með voru öll áform mín um flugfreyjustörf og fleiri kvenlega iðkan fyrir bí. Ég lenti í hjónabandinu, og fimm mánuðum eftir dagetningu hjónavígsluvottorðsins fæddist mitt fyrsta barn. Frænku minni þótti barnið furðu myndarlegt að vera fætt svona löngu fyrir tímann. Henni datt ekki í hug, að nokkur í hennar ætt væri svo ókvenleg að fórna því, sem ekki má nefna svo löngu fyrir brúðkaupsnóttina.

Þegar ég var svo búin að fórna öllum draumum um að verða einn af máttarstólpum þjóðfélagsins og var orðin "bara húsmóðir" datt mér í hug hvort ég gæti ekki orðið rithöfundur eins og Guðrún frá Lundi eða Snjólaug frá Skáldalæk.  Ég eyði ósköum af pappír og bleki, en ekkert gengur. Ég veit eiginlega ekkert um hvaða persónur ég ætti að skrifa. Ég get ekki einu sinni skrifað í kvenfélagsblaðið. Ég ætlaði einu sinni að skrifa um fermingardaginn minn. Ekki gekk það. Ég mundi það eitt, að það var norðanrok og kuldi, og lömbin hans pabba króknuðu um leið og þau komu úr rollunum. Húsið var fullt af frændum og frænkum, sem ég hafði aldrei séð áður og ég fékk

Íslendingasögurnar í skrautbandi. Ég les þær aldrei en stilli þeim upp á heiðursstað í bókahillunni. Þá heldur kannsi einhver ókunnugur, að ég sé gáfuð.
Ég er algjörlega misheppnuð sem eiginkona. Mér dettur ekki í hug að vera á sömu skoðun og maðurinn minn, hvorki í daglega lífinu, né heldur þegar á að fara að kjósa.

Ég sit við matborðið á máltíðum og læt heimilisfólkið sjálft um að þjóna sér til borðs - og þá mér um leið. Ég hátta stundum á kvöldin án þess að hafa til kvöldkaffið, - og skó dettur mér ekki í hug að bursta. Götóttum sokkum safna ég í poka og geymi þangað til mamma kemur í heimsókn.

Já svona er ég.

Samt hef ég enga minnimáttarkennd. Hvorki gagnvart myndarlegu húsmóðurinni né konunni, sem vinnur úti. Þó að ég sé bara heima og samkvæmt kenningunni ómagi á þjóðfélaginu, er ég í heiminn borinn á sama hátt og allir aðrir.

Ég ætla alls ekki að biðja ykkur afsökunar á að ég skuli vera til, því að það er ekki mér að kenna.