Myndin af föður mínum"/>

25.11.2012 19:38

Myndin af föður mínum

Þetta voru fyrstu jólin mín eftir að ég varð prestur. Ég starfaði hjá litlum söfnuði og hann sá um ennþá minni söfnuð annars staðar. Þar átti ég að halda guðsþjónustu snemma á jóladag. Ég þurfti að fara þangað á aðfangadag og hugðist gista hjá húsverðinum.
Það var erfitt að skiljast við ástvinina á aðfangadag enda er hann kærleikshátíð fjölskyldunnar. Andrúmsloft heimilisins, gömlu jólaskreytingarnar, matarilmur, jólaljós, jólagjafir, allt þess háttar sem stuðlar að því að skapa jólablæinn var nú fjarri. Ég vorkenndi mér innilega. 

Ég fór í kvöldgöngu á einu aðalgötu bæjarins og vonaðist þannig til að komast í jólaskap svo að ég ætti hægara með að semja jólapredikunina sem enn var ógerð. Þegar ég sá uppljómuð húsin og fólkið sem kom saman til hátíðar varð mér það engin hvatning til að semja jólapredikun, það jók aðeins einmanakenndina.
Þá datt mér í hug að leggja leið mína niður að járnbrautarstöðinni og horfa á stóra jólatréð sem stóð það ljósum prýtt. Ég stóð einn og virti fyrir mér tréð. Vindurinn sveigði það til og frá af miklu afli – og mér var kalt.

Ég sneri því heim til húsvarðarins. Þau hjónin ætluðu að bjóða mér að njóta með sér þess sem þau áttu. Þarna var líka frumburður þeirra hjónanna, nýfæddur snáði sem hafði mikil hljóð. Það hlaut að koma fólki í jólaskap. En-nei- ekki mér, hálfþrítugum prestinum.
Ég fór að verða órólegur yfir að vera ekki tilbúinn með neina jólapredikun. Órói minn jókst þegar útbýtt var jólagjöfunum. Hjónin skiptust á gjöfum. Líklega fékk ég líka einhverjar gjafir. Ég man aðeins eftir einni og hennar mun ég minnast meðan ég lifi. Þetta var gjöf frá móður minni. Ég var ekkert að flýta mér. Ég losaði brúnan umbúðapappírinn  sem var með áritun og póststimpli. Þá kom í ljós jólagjöfin í fallegu umslagi úr jólapappír. Mér þótti leitt að þurfa að skemma svo fallegt umslag. Á það voru skrifaðar ástríkar jólakveðjur. Mér lék nú hugur á að vita hvað leyndist innan í því: Eitthvað þunnt vafið í fínan silkipappír. Það hlaut að vera mynd.

Þegar ég opnaði umslagið varð ég svo snortinn að ég þurfti að taka mig á til að gráta ekki hástöfum og trufla þannig jólakvöldið fyrir fólkinu. Innra með mér gerðist eitthvað sem ég réði varla við. Í hendi minni hélt ég á mynd af föður mínum. Hún virtist hafa verið tekin nýlega. En pabbi dó á jólunum þegar ég var tíu ára og ég vissi að við áttum enga mynd af honum. Í huga mér geymdi ég aðeins óljósa mynd um útlit hans.

Þarna sat ég nú augliti til auglitis við elskaðan föður minn og varð svo mikið um að tilfinningarnar báru mig ofurliði. Margar minningar rifjuðust upp. Ég gat jafnvel heyrt rödd hans. Ég var orðinn tíu ára drengurinn sem fékk föður sinn aftur.

Þannig var mál með vexti að mamma hafði rekist á mynd af hópi fólks þar sem faðir minn var með. Myndin hafði verið tekin skömmu áður en hann dó. Ljósmyndari hafði stækkað myndina af honum úr þessari mynd og það var engu líkara en hún væri nýtekin.

Í öllu þessu uppnámi kom jólapredikunin yfir mig.! Jólagjöfin hafði fært mér föður minn aftur.
Já, auðvitað var því þannig farið ! Jólagjöfin ! Jesús” gefur okkur föðurinn á ný, enda sagði hann: ”Sá sem hefur séð mig hefur séð föðurinn.”

Mennirnir höfðu fyrir löngu gleymt hvernig Guð væri. Myndin í minningunni var bæði óljós og skemmd. Þess vegna var líka skilningur mannanna á vilja hans og áformum víðsfjarri veruleikanum, sannleikanum.
En Guð sendi mynd sína, Jesú, og hann hefur fært okkur sannleikann um föðurinn.
Nú vitum við að Guð er faðir okkar og hann er eins og Jesús.


    “Guði séu þakkir fyrir sína óumræðilegu gjöf.”    

Sven Nilson

<< Til Baka í Jólaefni >>