Jólakvæði

Lát mig heyra hljóm þinn hvíta ljóð.
Huga mínum kveik þú nýja glóð.
Svartir skuggar skima eftir bráð.
Skelfist barnið frostsins grimmdarráð.

Lít í hönd mér litla kertið dautt,
lít á vörum stirðnað málið snautt.
Leys úr viðjum hjartans dýra hljóm.
Himingeislum vek þú liðin blóm.

Mannsins veika von í hreysi fædd,
vafin móðurörmum, tötrum klædd,
lífsins gull í lófa saklauss barns,
ljúfi sunnanþeyr í ríki hjarns,

snauða barnsins bjarta jólaljós,
bleikrar elli skærust hjartarós,
himintónn í hljóði fátæks ranns,
helgast ljós í brjósti dauðlegs manns!

Kom þú! dagsins dýrð, í jarðarátt.
Dreyp þú ljósi á heljarmyrkrið grátt.
Lát að nýju lýsa þjáðra von,
líf og fögnuð. Mannsins dýra son.


Jakobína Sigurðardóttir.
(Húsfreyjan 1967)